Spring naar inhoud

Tante Oty uit Indië

juni 24, 2008

Zaterdag 20 juni 2008 werd ik door mijn nichtje Pearl gebeld. Zij bracht mij het droeve nieuws dat haar moeder, mijn tante Oty, was overleden.

Tante Oty was niet écht ziek, maar zij had twee weken eerder plotseling een hersenbloeding gekregen en is niet meer uit haar coma bijgekomen.

Jacoba Leberina Sitanala, werd geboren op 28 mei 1926 in Tjimahi in Nederlands-Indië. In het gewone leven was zij beter bekend als ma, Oty, tante Oty of oma.Voor mij dus tante Oty.

Op 24 juni 2008 is tanta Oty naar haar laatste rustplaats gebracht, en de familie heeft mij gevraagd om een tante Oty samen met hen te gedenken. Dit is dus vooral aan hun en hun kinderen gericht..

Over haar leven in Indië weet ik niet zoveel en tante sprak daar ook niet over.

Ik vroeg aan haar kinderen of zij mij iets over haar konden vertellen wat ik zeker moest zeggen. Het eerste wat er door hen over hun moeder gezegd werd is dat zij zo zorgzaam was, en zo bescheiden.” Zeg maar dat het een goede en lieve moeder was en altijd goed voor ons zorgde”.

Dat is iets waar ik me helemaal bij kan aansluiten, en zo ken ik tante ook het best. Altijd zorgen voor anderen en zij was dan zo op de achtergrond, dat het dan ook vaak leek alsof zij er zelf helemaal niet was. Je moest dan even op zoek gaan naar tante om te zien dat ze er nog wel was.

Tante Oty kwam samen met Inge in 1958 met de boot naar Nederland. Zij kwam in ons leven toen zij mijn oom Mannie ontmoette en  met wie zij later zou trouwen, op 7 juni 1961, om precies te zijn.

Met oom Mannie had zij nog eens drie kinderen, Rick, Max en Pearl. Zo hadden we er in een paar jaar 2 nichten en 2 neven bij. Als mijn vader niet op zee was gingen we regelmatig op bezoek bij zijn broer in Tiel, waar tante altijd voor een heerlijke Indische rijsttafel zorgde MMMMMMMM heerlijk, en met ….  tjendol natuurlijk!

Altijd maar in de weer en ook als we zomaar op visite kwamen, was ze altijd druk bezig in de keuken en zij bleef maar aandringen dat we meer moesten nemen, terwijl zij zichzelf nauwelijks de rust gunde om ook wat te eten.

Tante was, als zoveel Indische mensen van haar generatie, eerder gesloten dan uitbundig, ingetogen noemen ze dat in het Nederlands. Sopan dus.

Vaak leek het ook alsof ze erg verlegen was, vooral als je haar een beetje in het zonnetje wilde zetten. Dan maakte zich letterlijk wat kleiner,  lachte en zei dan meestal iets als:” Ach, gewoon toch?” en draaide zich dan weg, om maar geen extra aandacht te krijgen. Bescheiden dus, te bescheiden misschien wel?

We weten allemaal dat tante het niet altijd makkelijk heeft gehad en ook met oom Mannie, die zwaar was getekend door de oorlog en de Jappenkampen, was het leven niet altijd eenvoudig. Ze liet daar aan ons zo weinig mogelijk van merken, maar we wisten het wel.

Gelukkig had zij op die momenten haar zussen en kinderen.

Tante werd in de loop der jaren gezegend met een flink aantal kleinkinderen, vooral Inge wist zich op dit gebeid te roeren.

Haar kleinkinderen waren voor tante Oty een bron van geluk en vervulde haar ook met trots. Dat kon je goed aan haar merken als ze over hen sprak en aan de manier waarop ze naar jullie keek.

Als ik wel eens een foto van haar wilde maken, was dat altijd lastig. Want , zo zei zij dan, wie wilde nu een foto van haar hebben? Niemand toch, of  toch wel iemand. Ik in ieder geval wel.

En ik ben dan ook blij dat ik in de loop der jaren toch zo af en toe een foto van haar gemaakt heb.

Dat verstoppen voor de camera is iets wat bijna de hele familie van haar overgenomen heeft en nu heb ik dan ook regelmatig problemen om Pearl en/of Adinda voor de lens te krijgen.

Tante is in de vroege ochtend van 20 juni 2008 ingeslapen. We wisten allemaal dat dit, na haar hersenbloeding zou kunnen gebeuren, maar als het dan gebeurt, is het toch een schok want je wilt niet dat het gebeurt en hoopt tegen beter weten in op een wonder.

En dan voel je ook ineens een leegte, een leegte waar eerst tante was en een leegte waar we toch aan moeten wennen.

Met het verlies van tante Oty raken we ook weer een schakel kwijt met een belangrijk deel van onze roots, Nederlands-Indië.

Maar tante Oty is niet helemaal weg, want ze leeft voort in onze harten en in onze herinnering. Een herinnering die voor elk van ons weer anders is. Koester die herinneringen en neem die mee en geef ze door aan je kinderen en kleinkinderen.

Geeft ook door dat we Indisch zijn en de geef daarmee ook de band door die ons die altijd zal blijven binden, wat er ook gebeurt.

Vertel vooral de leuke verhalen en vertel over de fijne momenten waardoor we tante Oty toch altijd bij ons zullen dragen.

Rust zacht lieve tante Oty en reis in vrede.

Selamat beristirahat tante Oty yang kucinta.

Advertenties

From → Familie

One Comment
  1. adinda permalink

    Dag Philip,

    Wat betekent: Selamat beristirahat tante Oty yang kucinta?
    Want dat wil ik graag weten. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: