Spring naar inhoud

Verhalen vertellen, verhalen schrijven, verhalen verhalen, verhalen blijven.

februari 28, 2007

Omslthuisvaart002_2 

Verhalen vertellen, verhalen schrijven, verhalen verhalen, verhalen blijven.

Hoe vergaat het jullie als lezer als verhalen verteller? Mij gaat het vertellen van een verhaal wel goed af. Vooral als ik aan de bar sta of zit en al een paar biertjes op heb. Ook mijn oom Mannie ( de broer van mijn vader) wist mooie verhalen te vertellen.  De verhalen van oud-oom “Oom Harry” en zijn vrouw tante Adèle (de zus van mijn oma) waren áltijd spannend. Als we bij mijn oma en/of oud tante op visite waren kwamen alle verhalen over “Indië” naar boven.
Over hoe mooi het in Indië was, maar ook hoe moeilijk zij het hadden in de Japanse concentratie kampen  en in de tijd na de oorlog. De tijd van de onafhankelijkheidstrijd van de Indonesiërs.

Veel van dié verhalen zijn langs me heengegaan omdat ik toen nog heel jong was. Te jong in ieder geval om te begrijpen hoe uniek deze verhalen waren en,  hoe belangrijk voor de geschiedenis van onze familie.

Mijn vader was ook een geboren verteller. Mooie verhalen over zijn jeugd in Indië, het vele kattenkwaad dat hij in zijn jeugd uithaalde samen met zijn broer. Oom Mannie kreeg dan wel altijd de schuld als het fout ging, zo leek het. Vooral toen ik klein was kon ik uren naar hen luisteren, maar toen ik “groter” werd, had ik wel andere dingen te doen. Meisjes en zo….

Nu mijn vader al bijna 25 jaar geleden is overleden, heb ik spijt dat ik hem niet uitgehoord heb en meer verhalen heb laten vertellen is. Ook oom Mannie leeft niet meer.

Kopie_van_1985huwelijkrickybodenstaff028 Oom Mannie die weer een van zijn spannende verhalen vertelde. Niet alleen met woorden, maar ook met geluiden (tjeplok, ktèng, prrràk) en gebaren.

Het is jammer dat niemand van hen meer leeft om die nog eens te laten vertellen en hun verhalen op te tekenen, zodat ik die nu kon doorvertellen aam mijn dochter en straks ook aan mijn kleindochter en kleinzoon die op komst.

Verhalen vertellen, maar die ook weer dóór vertellen is denk ik heel belangrijk en bindend in een familie, zo blijft een stukje van de geschiedenis levend.

Verhalen schrijven is weer iets heel anders, daar ben ik weer minder goed in en ik heb al moeite om wekelijks een leuke blog te maken.

Mijn vader schreef wel veel. Dat moest hij ook wel, want hij was zeeman,  kapitein op de Caltex Leiden. Hij zat maanden soms wel een jaar en een enkele keer 2 jaren op zee, zonder thuis te komen. Hij schreef ons dan brieven en stuurde kaartjes uit allerlei landen van de wereld. Op de vele reizen die hij maakte heeft hij ook eens een scheepskat gehad. Mina heette zij. Over de mogelijke avonturen van Mina schreef mijn vader dan verhaaltjes, die dan later ook in het personeelsblad van Caltex , “De Caltex ster” werden geplaatst.

Ook schreef hij allerlei verhaaltjes over hele gewone dingen en maakte die zo heel bijzonder. Zo schreef hij over de spanning aan boord als het schip na een lange tocht weer “Huiswaarts” keerde en over het ontvangst van de familie als hij dan eindelijk THUIS was. De titel van dat verhaaltje was ”Thuisvaart”.

Toen hij met pensioen was, is hij ook nog eens aan een verhaal begonnen van een klein meisje dat allerlei avonturen beleefde in Afrika. Windekind heet zij. Dat verhaaltje heeft hij nooit helemaal afgemaakt

Na het overlijden van mij vader heb ik de manuscripten van zijn verhaaltjes gevonden,. Voor het verhaaltje over “Windekind” heb ik een mooie afloop geschreven. Mijn neefje Jason heeft voor dit verhaaltje illustraties gemaakt.

Daarna  heb ik, alleen voor de naaste familie, al deze verhaaltjes in een klein boekje uitgegeven. De itel van dat verhaaltje”Thuisvaart” heb ik als titel voor het boekje gekozen.

Zo blijven de verhalen van mijn vader bewaard voor onszelf, maar ook voor zijn, en inmiddels ook voor mijn kleinkinderen. Zo blijft ook mijn vader bij ons.

Onze neef Carl uit Zuid-Afrika heeft mij een document gestuurd met een prachtig verhaal opgedragen aan het leven van zijn vader. Hij heeft het geschreven in het Suid-Afrikaans, de taal van zijn vader. Ook heeft hij in een 10 tal pagina’s de voor hem belangrijkste dingen uit zijn eigen leven op papier gezet.

Ik vind dat een heel goed idee en dat zouden meer mensen moeten doen, zodat de geschiedenis van een familie bewaard blijft.

Er is een oud Nederlands gezegde dat zegt: “We schrijft, die blijft”, en ik denk dat dat heel waar is.

Neem éven pauze;   vertel …  en ….   schrijf  …., over dagelijkse dingen,  van jouw ouders,   van jezelf,  van je kinderen, en je verhalen blijven, waardoor ook jouw familiegeschiedenis en daarmee ook de geschiedenis van jezelf “blijft”.

Veel plezier met het vertellen en schrijven van je eigen geschiedenis en tot de volgende blog.

Typer_1

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: